Nia humila eta rivero
Fluas preskaŭ silente ;
Kun paca kaj milda sono
Ŝi ĉirkaŭiras la vilaĝon.

Salikoj kaj poploj
Kiuj proksimume samaĝas,
Kiel konataj najbaroj,
Susuras laŭ la bordo ;
Kaj la murmuro de la akvoj
Akompanas la mallaŭtan voĉon
De la akrocefalo
Kiu nestas sur la rivero.

Tiel fluas kun dolĉa mieno,
Sen aventuro kaj sen bruo,
Promenante ĉirkaŭ la vilaĝo,
Nia humila eta rivero.

Henri Chantavoine

L’humble rivière de chez nous
Ne mène pas un grand tapage ;
Avec un bruit paisible et doux
Elle fait le tour du village.

Des saules et des peupliers
Qui sont à peu près du même âge,
Comme des voisins familiers,
Bruissent le long du rivage ;
Et le chuchotement des eaux
Accompagne la voix légère
De la fauvette des roseaux
Qui fait son nid sur la rivière.

Ainsi coule de son air doux,
Sans aventure et sans tapage,
En faisant le tour du village,
L’humble rivière de chez nous.

Henri Chantavoine