Bandeau
Esperanto Le Mans
L’ Espéranto dans la Sarthe

Bienvenue sur le site du G.E.M. (Groupe Espéranto du Maine).

Vous y découvrirez :
- notre association,
- l’histoire et l’actualité de la langue internationale Espéranto en Sarthe et aux alentours,
- comment apprendre l’Espéranto près de chez vous,
- Un atelier de traduction
Vous y trouverez
- des visiteurs étrangers,
- des moments pour chanter ensemble en Espéranto …
- des envies de voyager autrement,
- et les diverses applications de la langue internationale…

N’hésitez pas à nous contacter pour vous renseigner, ce sera un plaisir de vous rencontrer si vous le souhaitez.

Bonne visite

de Bouresse : 2 la poule noire
Article mis en ligne le 3 avril 2019
dernière modification le 4 avril 2019

À l’occasion d’un stage à kvinpetalo, à Bouresse, ce texte, trouvé dans la bibliothèque, a été traduit par le GEM.

La nigra kokino.

Post la morto de la pastro, kiu venkis lin, la Demono revenis por tenti la loĝantojn de Bouresse. 

Li aperis laŭdire dum la plej mallumaj malhelaj noktoj ĉe la kruciĝejo de la tri vojetoj irejoj de la Fonto-de-la-Mortintoj. 

Li formiĝis kiel nigra kokino kun la brilegaj okuloj, kiu, kiam sonoris noktmezo, eligis teruran blekegon, vekanta abrupte ekstare ĉion, kio dormis en la komunumo.

Vagulo scianta nenion pri tiuj aferoj tio, ĉar li venis de malproksime, endormiĝis apud la malbenita loko ; je sia timego li vidis la kokinon, kaj per siaj piedoj ĝi gratis skrapis la grundon, el kiu spruĉis oraj moneroj kaj fajraj trenaĵoj. La apero estis mallonga, sed la oro restadis brilanta en la herboj : ektagiĝe ĝi estis malaperinta malaperis, sen tio ke la almozulo pensis kolekti pluki ĝin. 

La morgaŭon la loĝantoj de la vilaĝego aŭskultis silente la rakonton de la vagulo, kaj ĉiuj promesis eviti la kruciĝejon. Tamen la loka kastelestro ne konis timon ; li estis turmentata per stranga deziro : vidi la kokinon... "Nenio malbona/e okazis al tiu mizerulo ; kial mi ne irus tien ? ’’ Nokte li iris tien. Sed la vagulo antaŭe vidis la Demonon nur malgraŭ li, kvankam spite, ke la kastelestro paŝis volonte al lia renkonto.

Kvankam la temerarulo estis kaŝita en la erikoj, direkten al li la kokino antaŭeniris por bleki. La homo konis timon ; li volis fuĝi, sed lia rigardo ne povis deturniĝi de la brilantegaj pupiloj. La Demono paŝis al li ; kaj la flamoj elspruĉis el liaj paŝoj. Kiaj ruĝaj ili estis ! Li perdis konscion svenis. La morgaŭon li retrovis sin en la erikejo, sola, angoranta, maljuniĝinta, damnita.

La tagoj pasis kaj la kastelestro ne retrovis la pacon. Li ne povis dormi sen revidi la inferajn flamojn, kaj, se okazis al li renkonti nigran kokinon, li paliĝis kaj deturnis la rigardon.

 

La poule noire

Après la mort du prêtre qui l’avait vaincu, le Démon revint pour tenter les habitants de Bouresse.

Il apparaissait disait-on, par les nuits les plus obscures, à la croisée des trois chemins de la Font-de-la-Feue.

Il prenait la forme d’une poule noire, aux yeux étincelants, qui, lorsque sonnait minuit, poussait un cri terrible, éveillant en sursaut tout ce qui dormait dans la commune.

Un vagabond, ne sachant rien de ces choses, car il venait de loin, s’était endormi près de l’endroit maudit ; à son grand effroi, il avait vu la poule, et de ses pieds elle grattait le sol, d’où jaillissaient des pièces d’or et des trainées de feu. L’apparition fut courte, mais l’or demeurait, brillant dans les herbes : à l’aube il avait disparu sans que le mendiant eût songé à le ramasser.

Le lendemain, les habitants du bourg écoutèrent en silence l’histoire du vagabond, et tous promettaient d’éviter le carrefour. Cependant, le châtelain du pays ne connaissait pas la peur ; il fut tourmenté d’un étrange désir : voir la poule... "Il n’est rien arrivé de mal à ce miséreux ; pourquoi n’irais-je pas ? " La nuit, il y alla. Mais le vagabond n’avait vu le Démon que bien malgré lui, tandis que le châtelain marcha volontairement à sa rencontre.

Bien que le téméraire fût caché dans les bruyères, c’est vers lui que la poule avança pour crier. L’homme connut la peur ; il voulut fuir, mais son regard ne pouvait se détourner des prunelles étincelantes. Le Démon marchait sur lui ; et les flammes jaillissaient de ses pas. Qu’elles étaient rouges ! Il perdit connaissance. Le lendemain, il se retrouva dans la brande, seul, angoissé, vieilli, damné.

Les jours passèrent, et le châtelain ne retrouva point la paix. Il ne pouvait dormir sans revoir les flammes infernales, et s’il venait à rencontrer une poule noire, il pâlissait et détournait le regard.


Dans la même rubrique